ponad-To

Ciekawe, jak duży krok trzeba zrobić, by przekroczyć siebie. Jak dużo sił, czy może chęci, motywacji, on wymaga? I właściwie dlaczego chcemy być tam, gdzie tak naprawdę nas nie ma? Czy to ucieczka przed sobą? A przecież przekraczamy siebie po to, by stać się, jak mawiamy, lepsi, silniejsi, bardziej zwycięscy. Przekraczamy siebie, gdy siebie mamy dość. Gdy wady nasze zaczynają naprawdę wadzić, i to - o ironio losu - nam samym. 

Przekroczyłam dziś coś w sobie. Zamknęłam oczy, zamachnęłam się, wysunęłam przed siebie stopę odzianą w twardego buta i nagle... ta stopa stała się naga. Przekroczona ja - ja jeszcze będąca tylko stopą - stała się przez chwilę cieniem, następnie ułamkiem światła i w przeciągu minuty stała się jak najbardziej materialną stopą świata. Bez obuwia. Co więcej - obuwie zniknęło też z drugiej nogi, niegdyś srogo obutej. Pomyślałam sobie, że to przecież krok w doskonałość. I wtedy zobaczyłam, że jeszcze  tyle ubrań mam na sobie...

Zapach Myśli - I

Przełamuje się: stoi na krawędzi między-między. Nie wie, dokąd poleci. Nie wie, jaki będzie - świeży, buchający soczystością trawy o brzasku czy może zgnuśniały miękką sofą i nudną książką. Na razie jest mechanizmem - stukającymi w klawiaturę palcami, które szukają - liter? Mechaniczny zapach wprost z komputera. Zapach kodu binarnego: 1-0-1-0-1-0... Tak lub nie. Mechanizm postępowania: wstać - nie wstać; leżeć - nie leżeć; krzyczeć - nie krzyczeć; milczeć - ?

Dla M.

Nauczyłam się nowego słowa. Pachnie zupełnie inaczej. Nauczyłam się go, by wyrazić nim wszystkie zapachy naszego świata. Jest w nim świeżość zielonej trawy, zapach lipy przy drodze do mojego domu, jest zapach pewnej letniej nocy i pewnego pożegnania, które było jednocześnie tak pięknym początkiem - początkiem nowego pięknego życia. Jest w nim wiadro pełne śliwek, które niosłam do domu, gdy Ty przyjechałeś, by mnie taką zobaczyć. Z wiadrem pełnym śliwek. Jest w nim zapach Twojego uśmiechu i Twojego pocałunku. Są w nim Twoje ramiona, które szczelnie otulają mnie całą - razem ze wszystkimi moimi dziwnościami. I jest w nim zapach czasu i Twoich oczu, kiedy ja zasypiam, a Ty patrzysz.
Nauczyłam się go tylko dla Ciebie i nie potrafię zapisać. Wyszepczę Ci je wprost do serca...

Początkiem

Początek wiosny jest chyba dobrym, jeśli nie najlepszym, momentem na początek. Żaden zapach nie równa się zapachowi wiosny: pierwszych słonecznych dni, budzącej się do życia trawy, kałużom z pierwszego wiosennego deszczu, przylatujących z odległych krajów ptaków. I wcale nie mam na myśli tego astronomicznego początku wiosny. Bo wiosna zaczyna się w sercu, w pierwszym podmuchu ciepłego wiatru, który niesie ze sobą marzenia o słońcu. Już nie zimowe marzenia, ale całkiem realnie widziane marzenia...

Marzeniom rzućmy wyzwanie!